W zjawiskowych Karkonoszach

Sylwester 2011/2012

2011-12-31T05:30:00.000-08:00

Dla Wszystkich naszych czytelników składamy serdeczne życzenia Noworoczne, z całą pewnością przyszły rok będzie owocny nie tylko w liczne wyprawy górskie, lecz stanie się także inspiracją do czerpania coraz to większej radości z życia i szczęścia. Tego Wam życzymy i pozdrawiamy gorąco ze Zjawiskowych Karkonoszy!

Ania i Maciek

Wielki Szyszak 1509 m n.p.m.

2011-12-30T02:03:00.000-08:00

Wielki Szyszak (czes. Vysoké Kolo, niem. Hohe Rand, Hohe Rad lub Hohes Rad)

Drugi co do wysokości szczyt Karkonoszy 1509 m n.p.m. Choć na jego szczyt nie prowadzi oficjalnie żaden znakowany szlak to jest to miejsce warte odwiedzenia.

Z daleka przypomina trochę ogromny kamienny kopiec złożony z licznych głazów granitowych. Na jego północno-wschodnim zboczu znajduje się szlak ułożony z kamiennych płyt, który został ufundowany w XIX wieku przez Schaffgotschów. To bardzo ciekawy odcinek, z którego podziwiać można wspaniałą panoramę Śnieżnych Kotłów i Kotliny Jeleniogórskiej. Na szczycie Szyszaka znajdują się ruiny pomnika postawionego na cześć Wilhelma I – cesarza Niemiec. Do dziś odnaleźć tam można elementy kamiennej piramidy z wyrytą literą W oraz posąg orła.

Należy pamiętać, że trawers północną stroną Wielkiego Szyszaka jest w okresie zimy szczególnie niebezpieczny ze względu na oblodzenie i ryzyko upadku po stromym zboczu.

Jagniątków – Wielki Szyszak (przez Śnieżne Kotły)

2011-12-28T11:13:00.000-08:00

Zaczęło się od wczesnej pobudki. Spakowaliśmy niezbędne rzeczy do auta i ruszyliśmy w kierunku Jagniątkowa. Tak właściwie to nigdy nie wiadomo co nas czeka w górach, ale mieliśmy nadzieję, że i tym razem warunki pozwolą zrealizować ukryte cele. Karkonosze zaskakują. O godzinie 5 rano na niebie nie było widać żadnych gwiazd co zwiastowało pochmurny poranek. Pomyśleliśmy - co tam, i tak trzeba się jeszcze rozruszać w starym roku. Mieliśmy rację, bo rzeczywiście tak było. Po pokonaniu Koralowej Ścieżki i części ścieżki nad reglami w kierunku Śnieżnych Kotłów zaczęło świtać, a silny wiatr dawał się we znaki. Góry od czasu do czasu przykrywane były gęstą kołdrą z chmur i tylko chwilami można było dostrzec zarys Wielkiego i Małego Kotła nad lasem. Warunki na szlakach też były dość trudne. Zmrożony śnieg po ostatniej odwilży, zwłaszcza na zboczach Wielkiego Szyszaka, nie powstrzymał nas od decyzji wejścia na szczyt (1509 m n.p.m.)

Zapraszamy do oglądnięcia naszej fotorelacji.

Tunel Skalny | Piechowice - Michałowice

2011-12-26T23:42:00.000-08:00

Karkonosze potrafią zadziwiać, są to góry o bardzo bogatej historii i obecnie każdy poszukiwacz różnorodnych przygód z pewnością znajdzie odrobinę zagadek dla siebie. Pod względem przyrodniczym są bezdyskusyjne, ale są też tu takie miejsca i drogi, które także robią niezłe wrażenie. Liczne serpentyny, strome podjazdy, wąskie uliczki mające niepowtarzalny urok, bo usytuowane w górskim, malowniczym krajobrazie.

Taka jest właśnie droga pomiędzy Piechowicami a Michałowicami. Jadąc od strony Piechowic już na samym wjeździe jest widoczny znak informujący o tym, że pojazdy powyżej 3 metrów wysokości tamtędy nie przejadą. To zaskakujące, ale warto pojechać i przekonać się co tak właściwie nas tam czeka. Mniej więcej w połowie drogi znajduje się wykuty w skale granitowej tunel i nie było by w tym nic dziwnego, gdyby nie fakt, że jest to jedyny taki tunel drogowy w tej części Polski. Warto przejechać własnym autem i przekonać się jak jest wspaniały. Stanowi nie lada atrakcję nie tylko dla dzieci, lecz również dla dorosłych.

Naprawdę warto zapoznać się osobiście z tą wyjątkową atrakcją - Zapraszamy

Wodospad Szklarki

2011-12-26T08:43:00.000-08:00

Jest wiele sposobów na spędzanie wolnego czasu zwłaszcza w okresie świątecznym, więc korzystając z okazji postanowiliśmy wyruszyć w teren, żeby pokazać Wam kolejny Karkonoski Wodospad – Szklarkę.

Dotarcie autem bądź pieszo na parking przy drodze krajowej nr 3 prowadzącej z Jeleniej Góry do Szklarskiej Poręby to już połowa sukcesu, ponieważ stamtąd już jest blisko do dolinki, którą płynie potok Szklarka. Idąc niebieskim szlakiem podziwiać można unikatowe mchy naskalne w kolorze jaskrawo-zielonym. Po kilkuset metrach po prawej stronie widać już schronisko Kochanówka, a w oddali słychać szum kaskady.

Górski strumień z początku płynie dość łagodnie po czym na wysokości 520 m n.p.m. napotyka na swojej drodze uskok skalny, którym woda spada ponad 13 metrów w dół tworząc drugi co do wysokości wodospad w Polskich Karkonoszach.

Jest to bardzo urokliwe miejsce nie tylko ze względów przyrodniczych, lecz także świetnie nadaje się na plener fotograficzny. My wykorzystaliśmy chwilę ładnej pogody z dobrym światłem żeby pokazać piękno tego miejsca.

Zachęcamy do przecierania Karkonoskich szlaków i odkrywania niezwykłych plenerów.

Wyświetl większą mapę

Co warto zobaczyć w Karkonoszach

2011-12-23T12:36:00.001-08:00

Karkonosze są atrakcyjne tak naprawdę przez cały rok. Niezależnie od pory roku każda osoba może znaleźć tutaj coś specjalnego dla siebie.

Nie tylko sama Śnieżka jest atrakcyjna choćby z tego względu, że jest najwyższą górą w całych Sudetach. W tych prastarych górach można znaleźć stawy z krystalicznie czystą wodą, liczne strumienie, na których występują mniejsze i większe kaskady. Karkonosze to także kraina skałek. Są ich tutaj tysiące. Można je spotkać praktycznie na każdym szlaku. Fantazyjne kształty uformowane przez lata erozji powodują, że doszukać się w ich wyglądzie można ludzkich cech, a nawet dostrzec samego Ducha Gór – Karkonosza.

Poszukiwaczom przygód i odkrywcom polecamy szlaki, które obfitują w licznie występujące minerały i kamienie szlachetne. Nawet w niewielkich ilościach występuje tutaj także złoto.

Dla ludzi, który oczekują ekstremalnych doznań także coś się znajdzie.

Warto odwiedzić liczne kotły polodowcowe, które stanowią wspaniałą atrakcję naturalnie uformowaną przez przyrodę. Wysokie ściany skalne przypominają trochę góry wysokie. Chociaż są to tereny zagrożone lawinami, to zimą przy dobrych warunkach pogodowych można uprawiać tam wspinaczkę.

Miłośnicy podziemnych atrakcji mogą odszukać zapomniane sztolnie w Budnikach lub Sowiej Dolinie – tam, gdzie kiedyś wydobywano kamienie szlachetne, minerały i poszukiwano różnorodnych rud.

Ciekawe jest rozpoczynanie wyjścia w góry wcześnie rano, jeszcze przed wschodem słońca. Karkonosze z pewnością nam to wynagrodzą albo wspaniałym wschodem słońca, albo bliskim spotkaniem oko w oko z jeleniem, lub muflonem wysoko w górach.

Podczas wyjścia powyżej górnej granicy lasu należy pamiętać o posiadaniu niezbędnego ekwipunku. Nawet latem mogą zdarzyć się tutaj gwałtowne zmiany pogody z padającym gradem lub śniegiem. Jest takie powiedzenie, że nie ma złej pogody, jest tylko niewłaściwy ubiór. Pamiętajmy o tym (!). Przy dobrym przygotowaniu sprzętowym nasza przygoda z Karkonoszami przyniesie nie tylko same dobre wrażenia, lecz będzie także w pełni bezpieczna.

Karkonosze są górami, które zaskakują swą zmiennością, odmiennością od innych podobnych w Europie, a także szalenie zróżnicowane pod względem przyrodniczym. Dlatego na szlak warto zabrać aparat fotograficzny, który pozwoli nam uwiecznić wspaniałe i niesamowicie ulotne chwile w naturze.

Paciorki cd...

2011-12-21T23:33:00.000-08:00

Wracając do wypadu na Paciorki z dnia 20 grudnia publikujemy zestawienie dwóch zdjęć w niemal jednakowym kadrze. Ten sam dzień, różne pory, różne ustawienia jednak motyw ten sam.

Skałki Paciorki - Koralową Ścieżką

2011-12-20T23:46:00.000-08:00

Kiedy wychodzi się wcześnie rano w góry z zamiarem oglądania wschodu słońca nie do końca wiadomo jak się sprawy potoczą. I tym razem było dość zaskakująco. Pobudka o 3.40, marsz pod górę Koralową Ścieżką a na górze,,, cóż niespodzianka - pada śnieg. W oddali widać było jeszcze Kotlinę Jeleniogórską - oświetloną Jelenią Górę i Szklarską Porębę. Każdą szansę na zrobienie zdjęcia trzeba wykorzystywać nawet jeśli warunki nie do końca na to pozwalają.
Dobrze, że jest coś takiego jak pilot zdalnego sterowania, którym można wyzwalać migawkę trzymając ręce w ciepłych kieszeniach kurtki :)
Tak właśnie powstała fotografia wykonana z jednej ze skał Paciorków patrząc w stronę Szklarskiej Poręby.
Długi czas naświetlania + odpowiednia przysłona to recepta na takie zdjęcie.

Skałki dają ogromne możliwości pokazania ich piękna. Leżą niewiele ponad 1000 metrów n.p.m. i znajdują się na odsłoniętej polanie, gdzie kiedyś rósł las i zasłaniał te okazałe bloki skalne. Teraz można stamtąd podziwiać wspaniałą panoramę Kotliny, jak również patrząc w stronę pasma widzimy Czarny Kocioł Jagniątkowski, Śnieżne Kotły, Szrenicę.
Kiedy zaczęło świtać na niebie zaczęły pojawiać się wspaniałe prześwity błękitnego nieba połączone z oświetlonymi przez wschodzące słońce chmurami. Prawie zawsze tak jest, że kiedy wschodzi słońce na niebie zaczynają się dziać wspaniałe zjawiska. Tym razem z pomocą przyszedł lekki wiatr, który skutecznie odsłaniał niektóre fragmenty przepięknych w porze zimy Karkonoszy.

Zapraszamy do oglądania!

W zjawiskowych Karkonoszach zamknięte szlaki

2011-12-14T04:01:00.000-08:00

Jak informuje Karkonoski Park Narodowy od 11 grudnia zamknięte są następujące szlaki turystyczne:

Droga Jubileuszowa na Śnieżkę, z uwagi na silne zwężenie przez nawiany śnieg w okolicy tzw. Rynny Śmierci.
Żółty szlak prowadzący przez Biały Jar (zagrożenie lawinowe)
Szlak czerwony przez Kocioł Łomniczki (zagrożenie lawinowe)

Obecnie w Karkonoszach wieje bardzo silny wiatr i jest ograniczona widoczność

Karkonoska zima

2011-11-17T12:44:00.000-08:00

Karkonoska zima bywa przewrotna. Czasami jest łagodna, z lekkim powiewem wiatru i ciepłymi promieniami słońca, które da się odczuć na skórze. Bywa też ekstremalnie, kiedy wiatr wiejący tak silnie, że nie da się prowadzić jakiejkolwiek działalności górskiej. Śnieg padający tak gęsto i szybko zaciera ślady. Wreszcie mróz i zimno, które towarzyszą nam przez większą część kalendarzowej zimy. Karkonoska zima to także ciekawe formy świerków i jodeł przykryte gęstą powłoką białego puchu. Czasami ich cienie przybierają na śniegu dziwne formy, w których dopatrzyć się można nawet samego Karkonosza...

Mumlavský vodopád

2011-11-17T07:28:00.001-08:00

Idealny plener na zdjęcia jesiennego krajobrazu i wody, które umożliwiają zabawę aparatem w taki sposób, aby osiągnąć ciekawe efekty. Taki właśnie jest Mumlavský vodopád. Miejsce te znajduje się w Czechach (adres N 50'46.219' E015'27.313').

Marsz szlakiem żółtym od miejsca gdzie zaparkowaliśmy zajmuje około 40 minut. Tak więc dość szybko można się tam dostać. Już po dotarciu nad wodospad zaczęliśmy poszukiwać dogodnego miejsca na ciekawe kadry. Najpierw przeszliśmy w górę rzeki po prawym jej brzegu. Można próbować iść omijając płynącą wodę. Należy także uważać na miejscami śliskie skały i rwący nurt. Woda jesienią potrafi być już zimna! :) Kaskady ciągną się na długości około 300 metrów a pośród nich spotyka się poukładane przez turystów figurki z kamieni. Próbowaliśmy przekroczyć rzekę w pewnym miejscu, niestety okazało się to dość trudne i ryzykowne. Wróciliśmy do punktu wyjścia i łatwą ścieżką poszliśmy w górę rzeki penetrując jej lewy brzeg w poszukiwaniu ciekawych motywów.

Poranek na Pielgrzymach - wschód słońca

2011-11-06T03:38:00.000-08:00

Pielgrzymy to wspaniałe miejsce na podziwianie wschodzącego słońca nad Karkonoszami. Już wiele razy były przez nas opisywane na blogu jako miejsce magiczne, urokliwe i trochę tajemnicze zwłaszcza o wczesnych godzinach porannych. Dziś w górach wieje bardzo silny wiatr, który skutecznie utrudniał fotografowanie, jednak trochę kadrów udało mi się skutecznie złapać.

Silny wiatr bardzo utrudniał marsz i sprawiał, że odczuwalna temperatura była znacznie niższa niż wskazywał termometr. Pod skałami byłem krótko przed siódmą i od razu zabrałem się do roboty. Muszę przyznać, że fotografowanie przy wietrze wiejącym w porywach 20 m/sek nie jest wcale sprawą łatwą!
Kiedy słońce zaczęło wschodzić, jego promienie zaczynały stopniowo ogrzewać rześkie, poranne powietrze. W takich chwilach aż chce się żyć i robić to co się robi, bo nikt przecież nie może zabrać nam smaku gorącej herbaty, widoku przestrzeni, którą wypełnia energia wschodzącego słońca i radości obcowania z przepiękną przyrodą.

Zapraszam do pooglądania kolejnych zdjęć z dzisiejszego wypadu w góry - warto było!

Waloński Kamień i wodospad Podgórnej

2011-11-05T01:11:00.001-07:00

Przesieka to urokliwe miejsce, o czym mogliśmy się dziś przekonać na spacerze, który rozpoczęliśmy przy Walońskim Kamieniu (N 50'48.428' E015'39.935'). To bardzo ciekawy kompleks kilkunastu skał, które noszą ślady dawnej działalności poszukiwaczy skarbów. Na jednym z bloków można dostrzec wyrytą dłoń i krzyż.
W niecałe 15 minut można dojść stamtąd do Wodospadu Podgórnej idąc przez Złoty Widok.
Okolica wodospadu przywitała nas ciekawym światłem. Pogoda była znośna choć było zimno. Zza drzew przenikały słabe promienie słońca, które dało się zauważyć. Woda z pewnością była bardzo zimna a nasz pobyt ograniczyliśmy do skupienia naszej uwagi na wykonaniu ciekawych ujęć samego wodospadu Podgórnej, jak również kaskady znajdującej się nieco wyżej strumienia.

Mamy nadzieję, że efekty naszej pracy przypadną wszystkim czytelnikom do gustu. To typowo jesienne spojrzenie na ten piękny wodospad.

Łabski Szczyt 1471 m n.p.m.

2011-08-17T08:36:00.000-07:00

Łabski Szczyt (czes. Violík lub Labský štít, niem. Veilchenstein lub Veilchenspitze, 1471 m n.p.m.) – szczyt na głównej wierzchowinie Karkonoszy pomiędzy Szrenicą na zachodzie a Śnieżnymi Kotłami na wschodzie, na Śląskim Grzbiecie. Zbudowany z granitu karkonoskiego. Leży na terenie Karkonoskiego Parku Narodowego.

W pobliżu szczytu przebiega granica polsko-czeska, natomiast sam szczyt leży po jej polskiej stronie. Na jego południowych stokach (czyli po stronie czeskiej) znajdują się Łabska Polana, z której biją źródła Łaby – stąd nazwa. Szczyt znajduje się powyżej Szklarskiej Poręby, skąd prowadzi w jego okolice kilka szlaków turystycznych. W okolicy Łabskiego Kotła na północnym stoku znajduje się schronisko PTTK "Pod Łabskim Szczytem". W sierpniu odbywa się uphill na Łabski Szczyt, ze startem u podnóża góry czyli w Szklarskiej Porębie. Natomiast też w sierpniu, ale na początku miesiąca odbywa się Festiwal Rowerowy w Szklarskiej Porębie, przy czym Łabski Szczyt jest obiektem treningów różnych dyscyplin kolarskich takich jak downhill czy uphill.

Źródło: Wikipedia

Dla wtajemniczonych podajemy dokładny adres Łabskiego Szczytu: N 50'46.829' E 015'32.740'

Zapraszamy do wypraw na szczyt!

Skalny Stół 1281 m n.p.m.

2011-08-09T23:34:00.000-07:00

Skalny Stół – wysokość 1281 m n.p.m. (N 50' 45.158' E 015'47.482') – miejsce z którego roztacza się jedna z najwspanialszych panoram w Karkonoszach. Patrząc od południowego zachodu widzimy Czarną Kopę, Śnieżkę, Kocioł Łomniczki, Kopę, w oddali Kocioł Małego i Wielkiego Stawu a bardzo daleko można dostrzec Wielkiego Szyszaka i rejon stacji przekaźnikowej nad Śnieżnymi Kotłami. Miejsce szczególnie nadaje się na podziwianie zarówno wschodów słońca, jak i zachodów.

Na szczycie znajduje się niewielki kopiec z poukładanych skał i ciekawa roślinność wysokogórska z trawami, wrzosami i borówkami. Las dookoła choć zniszczony powoli odbudowuje się.

Na Skalny Stół można dojść od strony Karpacza czarnym szlakiem przez Sowią Dolinę na Sowią Przełęcz a następnie szlakiem niebieskim na szczyt.

Szlak rozpoczyna się dość łagodnie, mijamy po lewej stronie Krucze Skały i kierujemy się w górę aż do tzw. Szerokiego Mostu gdzie skręcając w prawo przekraczamy potok i na rozwidleniu dróg skręcamy w lewo w kierunku Sowiej Doliny.

Sowia Dolina słynie z istniejących tam wyrobisk i sztolni, gdzie dawniej wydobywano wiele kamieni szlachetnych, minerałów i rud. To tajemnicze i zaskakujące miejsce. Do dzisiaj można tam znaleźć wiele minerałów a na poszukiwaczy przygód i eksploratorów czeka jeszcze wiele nie odkrytych miejsc. Po wejściu do Sowiej Doliny szlak staje się bardziej stromy. Z początku kamienisty później zmienia się w ścieżkę stromo wznoszącą się zakosami w kierunku Sowiej Przełęczy. Przy dobrej pogodzie Sowia Przełęcz gwarantuje wspaniałe widoki na całą Kotlinę Jeleniogórską i Karpacz.

Zapraszamy

Dawne ślady działalności kamieniarskiej

2011-08-04T04:11:00.000-07:00

Na Polanie nieopodal Karpacza można do dziś znaleźć ciekawe ślady dawnej działalności ludzkiej. Są to pozostałości wielkich bloków kamiennych, na których można dostrzec wyraźne miejsca rozłupywania. W wybranych kamieniach nacinano dłutem otwory w linii, po czym wlewano do środka wodę i szczelnie zabijano kołkiem drewnianym. W takiej postaci kamień musiał przeleżeć całą zimę, gdzie mróz rozsadzał granit, który pękał idealnie tworząc bloki skalne o względnie równych płaszczyznach.

Nie spodziewaliśmy się, że na Polanie będzie tych bloków aż tak wiele. Do tej pory spotkaliśmy się z tego typu działalnością w Białym Jarze i na początku drogi saneczkowej prowadzącej do Strzechy Akademickiej.

Myślimy jednak, że ślady na Polanie są o wiele starsze niż te znalezione w niższych partiach Karkonoszy.

Pałac Wojanów

2011-07-30T06:11:00.000-07:00

Pierwsze wzmianki o dobrach w Wojanowie pochodzą z końca XIII w. W 1281 r. rycerskie lenno należało do Eberharda von Schildau, a w 1286 r. jako właściciel dóbr w Wojanowie wymieniany jest Henryk de Schildow. Z 1361 r. pochodzi dokument wymieniający Hansa von Zedlitz, jako właściciela dóbr w Wojanowie. Na początku XVI w. część dóbr przeszła w ręce rodziny Schaffgotschów. Następnie należał do . Zedlizów. W 1607 roku Nickel von Zedlitz und Nimmersath wybudował nowy, renesansowy dwór w Wojanowie. W 1643 r. w czasie wojny trzydziestoletniej renesansowy dwór Zedlitzów spalili Szwedzi, a odbudowany dwór otrzymał już wystrój barokowy, choć wykorzystano do jego wzniesienia zachowane mury i elementy renesansowego dworu. Po 1727 r. dobra często zmieniały właścicieli. Karl Ike w latach 1832-1834 dokonał przebudowy obiektu, która nadała pałacowi jego dzisiejszy wygląd. Przebudowy dokonano w modnym wówczas stylu neogotyckim, a dokładniej w jego klasycystycznej, wczesnej odmianie. 9 maja 1839 r. dziedziczna lenna posiadłość rycerska Wojanów przeszła w posiadanie księżniczki Luizy, żony księcia Fryderyka Niderlandzkiego, córki króla pruskiego Fryderyka Wilhelma III. Para książęca dokonała kolejnej przebudowy pałacu w latach 1839 -1840. Przyjmuje się, iż prace budowlane prowadził wówczas uczeń Schinkla, Friedrich August Stüler lub Hermann Alexander Wentzel, architekt księcia holenderskiego. Powstał wtedy park krajobrazowy przekształconym w pierwszej poł. XIX wieku przez Piotra Józefa Lenné, architekta króla pruskiego. Dobra w Wojanowie należały do pruskiego domu panującego w latach 1839-1908. Następnie nabył je Carl Kriegow, porucznik rezerwy regimentu dragonów z Bredow. Kolejnymi właścicielami byli konsul Effenberg oraz wrocławski wydawca gazet Kammer – obaj zachowali majątek do 1945 r. W czasie II wojny światowej w pałacu w Wojanowie urządzono obóz pracy dla robotników przymusowych, którzy byli zatrudnieni w fabryce papieru w Dąbrowicy. Po wojnie w pałacu i folwarku znajdował się PGR. W latach dziewięćdziesiątych XX w. pałac przeszedł w ręce prywatne. Obecny właściciel – spółka „Pałac Wojanów” przeprowadziła w nim szeroko zakrojone prace rewaloryzacyjne przeznaczając go na centrum hotelowo-konferencyjne.
Pałac Wojanów jest trójkondygnacyjną budowlą położoną na planie prostokąta, z narożnymi okrągłymi alkierzowymi wieżami. Bryłę nakryto stromym dachem namiotowym. Pałac zachował od strony ogrodu rozległy taras z bocznymi szerokimi schodami. Zabudowę flankują po obu stronach oranżerie połączone z pałacem krytymi przejściami. Przed pałacem znajdował się duży dziedziniec z zabudowaniami gospodarczymi i oficyną mieszkalną przykrytą dachem naczółkowym.

Z renesansowego dworu zachował się w elewacji frontowej dwudzielny portal zwieńczony fryzem, na którym umieszczono tarcze herbowe, obramienia okien w dolnej kondygnacji oraz wewnętrzny portal prowadzący do piwnicy. Opuszczony przez kilka lat pałac utracił XIX-wieczny wystrój. W trakcie odbudowy i rewaloryzacji wnętrz w maju 2002 roku wybuchł pożar, który zniszczył kompletnie dach i górne piętra. Zachowała się sala balowa z przemalowaną klasycystyczną polichromią oraz ornamentowe malowidła na sklepieniach jednej z górnych kondygnacji wież. Osobliwością pałacu są również oranżerie po dwóch stronach, na przedłużeniu fasad od strony Bobru. Przed pałacem stoi klasycystyczna oficyna mieszkalna, z wysokim łamanym dachem naczółkowym z powiekami. Wejście w dolnej kondygnacji ujęte w skromny portal. Elewacje dzielą lizeny.

Dojazd:

Pałac jest usytuowany po płd. stronie drogi z Jeleniej Góry do Trzcińska.

Wyświetl większą mapę

Pałac Łomnica

2011-07-29T12:08:00.000-07:00

Pierwsze wzmianki dotyczące dóbr w Łomnicy pochodzą z lat ok. 1475-1654 kiedy to majątek pozostawał w rękach rodziny Zedlitzów. Od 1654-1737 należał do rodziny Tomagninich, a w latach 1738-1811 do rodziny Mentzlów, bogatych kupców z Jeleniej Góry. W 1811 r. majątek kupił Johann Georg Flach – kupiec z Kowar. Po jego śmierci w 1822 r. odziedziczyła pałac wdowa Maria Flach, później jej zięć baron Moritz von Roth. W latach 1835-1945 Łomnica należała do rodziny Küsterów. Dobra te zakupiono w 1835 r. dla Carla Gustawa von Küster, posła i pełnomocnego ministra króla pruskiego na dworze neapolitańskim. Wczesnobarokowy dwór powstał najprawdopodobniej w drugiej poł. XVII wieku. Przebudowa dworu Tomagninich na barokowy pałac miała miejsce w latach 1705-1725. Ostatnia zasadnicza przebudowa pałacu miała miejsce w latach 1838-1844, po przejęciu pałacu przez rodzinę Küsterów. Jej projektantem i realizatorem był Albert Tollberg. Obecny kształt budynku niewiele zmienił się od czasów baroku, całość otacza park krajobrazowy, który według ostatnich ustaleń powstał w 1835 r. z wykorzystaniem naturalnego nadrzecznego ukształtowania terenu. Z zachowanej z tego czasu korespondencji wynika, że przy planowaniu parku brał udział berliński architekt Lenné. Po II wojnie światowej w pałacu mieściła się szkoła rolnicza, a następnie szkoła podstawowa. Obiekt stopniowo popadał w ruinę. Obecnie, po odkupieniu go od Skarbu Państwa przez potomków ostatnich przedwojennych właścicieli i pełnej odbudowie, pełni funkcję kulturalną.
Pałac jest trzykondygnacyjną budowlą z użytkowym poddaszem. Od frontu flankowany wydatnymi ryzalitami – alkierzami, nakrytymi spłaszczonymi hełmami. Na korpusie głównym dach czterospadowy z lukarnami. Na osi w parterze wejście zdobi balkonowy portal oflankowany kolumnami. Wewnątrz zachował się niezmieniony układ przestrzenny, w tym hol z doryckimi kolumnami oraz duże fragmenty malarstwa ściennego z 1705-1725 r. oraz klasycystyczna dekoracja malarska sufitu i fasety z czasów przebudowy Tollberga. Stopień zachowania dekoracji malarskiej umożliwił w narożnikowej sali parteru wiarygodną rekonstrukcję w miejscach jej braku.

"Dom Wdowy" w Łomnicy

W pobliżu łomnickiego pałacu zwanym Witwenhaus, czyli „Domem Wdów” powstał dwór w latach 1803-1804 własność rodziny von Küster. Po II wojnie światowej mieściła się w nim dyrekcja PGR. Obecnie działa tu niewielka restauracja i hotel.

Budynek jest dwukondygnacyjny nakryty czterospadowym dachem z lukarnami. Na osi usytuowany jest portal o koszowym wykroju.

Wnętrza zachowały pierwotny układ na parterze i na piętrze. Holl jest sklepiony krzyżowo, z gurtami sklepionymi spływającymi na filar. W ścianie zachowany kominek. Schody głównej klatki schodowej zachowały ażurową balustradę z drewnianych, wycinanych elementów. W sali na pierwszym piętrze znajduje się odkryte podczas remontu w latach 1996-1997 malowidło ścienne o klasycystycznych motywach architektonicznych. Również w tej sali zachował się oryginalny parkiet z czasów budowy pałacu.

Dojazd

Pałac oraz "Dom Wdowy" usytuowano w północnej części miejscowości, przy rozdzieleniu dróg do Kowar i Wojanowa, około pięć kilometrów od Jeleniej Góry.

Wyświetl większą mapę

Kilka słów o zagrożeniach w górach

2011-07-25T21:39:00.000-07:00

Oczywistym zagrożeniem górskim w porze zimy są występujące lawiny śnieżne. Wybierając się na wycieczkę z kijami w góry należy uprzednio sprawdzić stan pogody i zagrożenia lawinowego w danym momencie.

Stan zagrożenia występujące w pięciostopniowej skali oznacza, że możemy być w sposób bardzo dobry poinformowani o panujących warunkach.

Należy pamiętać, że najwięcej wypadków lawinowych zdarza się pomiędzy II a III stopniem, ponieważ wiele osób lekceważy na pozór niskie zagrożenie i wybiera się w miejsca, gdzie niewątpliwie nie powinny się znaleźć.

Dlatego w przypadku, kiedy występuje zagrożenie lawinowe trzeba unikać takich miejsc jak:

· zagłębienia,

· jary,

· kotły polodowcowe,

· strome stoki,

a więc miejsca, w których mogą gromadzić się znaczne ilości śniegu.

Silny wiatr, który niesie duże ilości śniegu może spowodować, że stracimy orientację i w rezultacie zabłądzimy. Pamiętajmy, że odczuwalna temperatura kiedy wieje jest znacznie niższa od realnej. Właściwy ubiór, który nas zabezpieczy będzie dobrym rozwiązaniem.

Nie jedynym zagrożeniem występującym w górach są mgła, śnieg i lawiny. Także słońce może powodować nieprzyjemne dolegliwości jeśli się przed nim nie zabezpieczymy. Zwłaszcza zimą niekorzystne promieniowanie UV jest spotęgowane przez śnieg dlatego używaj okularów ochronnych z filtrem UV , jak również kremów na twarz i ręce.

Idąc samotnie w góry nie zapomnij poinformować bliskich o planowanej trasie i orientacyjnej godzinie powrotu.

Jeśli to możliwe zabieraj ze sobą telefon komórkowy z naładowaną baterią i latarkę.

Dobrym pomysłem jest też zabranie czegoś do zjedzenia i gorącego napoju w termosie.

Trzymając się wszystkich podanych zasad można bez problemu w przypadku niekorzystnych warunków pogodowych odnaleźć właściwą drogę i bezpiecznie wrócić z górskiego spaceru.

GPS Garmin 60 CSx

2011-07-25T10:19:00.000-07:00

Odbiornik ten pozwala na zapisanie do 20 śladów naszego marszu. Błyskawiczna komunikacja z komputerem poprzez USB umożliwia późniejszą analizę i przeniesienie przebytej trasy na mapę w programie MapSource, lub do GarminConnect.

Po wgraniu do urządzenia mapy topograficznej Polski można uznać, że jakakolwiek inna mapa nie będzie nam już potrzebna.

Moja praktyka z tego typu sprzętem potwierdza, że nawigacja w każdym terenie jest możliwa – mało tego – dokładność urządzenia jest świetna. Cały czas zaobserwowałem na odbiorniku bardzo silny sygnał z satelitów, nawet maszerując w gęstym lesie, zagłębieniach terenu, jarach i wąwozach.

Narzędzie to umożliwia także zapisanie dowolnego punktu w terenie, późniejszą analizę lub korektę. Ciekawą opcją jest możliwość odbywania gier terenowych Geocaching – czyli poszukiwanie skrytek w terenie http://www.opencaching.pl

Garmin 60CSx posiada gniazdo kart micro SD, które znajduje się wewnątrz komory na baterie. Istnieje możliwość szybkiego wgrania dowolnych map na kartę i odczytanie ich na urządzeniu.

Każdy nowo kupiony sprzęt tego typu posiada wgraną mapę bazową, menu w języku polskim.

Czas pracy na dwóch bateriach – paluszkach około 17 godzin.

Kije

2011-07-24T04:23:00.000-07:00

Uprawiając jakąkolwiek aktywność fizyczną gdzie podstawą jest używanie przyborów sportowych należy zwrócić szczególną uwagę na fakt prawidłowego stosowania takiego sprzętu.
W przypadku Nordic Walking jako dyscypliny rekreacji mamy do czynienia z używaniem specjalnie zaprojektowanych kijów.
Kije takie różnią się od kijów trekkingowych kilkoma zasadniczymi szczegółami. Kij trekkingowy posiada rękojeść wyprofilowaną w taki sposób, aby ręka wygodnie mogła się na niej ułożyć - co ułatwia uchwyt. Taka rękojeść nie występuje w kijach do Nordic Walking. Tutaj jest ona smukła i lekko wydłużona. Pośród niektórych marek kijów można spotkać także takie, które są ergonomicznie wyprofilowane.

Należy tutaj powiedzieć także o docelowym przeznaczeniu kijków trekkingowych. Otóż potocznie nazywanych „treków” używa się głównie w terenie górskim, czyli takim, w którym technika Nordic Walking nie byłaby możliwa, lub nie spełniała swojej pierwotnej funkcji. Tam, gdzie potrzebujemy dostatecznego oparcia i stabilizacji ciała idąc np. z ciężkim plecakiem takie kije spełnią swoją rolę.

Kolejną różnicą jest sposób w jaki kij trekkingowy łączy się z ręką. Występuje tutaj zazwyczaj prosta pętla, przez którą od dołu przekłada się dłoń i chwyta kij za uchwyt. W przeciwieństwie do kijów Nordic Walking gdzie mamy w komplecie rękawiczkę, która umożliwia stabilne połączenie dłoni z kijem w taki sposób, aby marsz odbywał się prawidłową techniką.

Zastosowanie ww. rękawiczki w przypadku kijów trekkingowych jest całkowicie zbędne, tutaj prosta pętla (wykonana z mocnej taśmy) nie musi umożliwiać nam marszu prawidłową techniką a jedynie pomagać w stabilizacji i umożliwiać szybkie uwolnienie dłoni z kija. Rękawiczka w niektórych przypadkach mogłaby przeszkadzać, lub byłaby wręcz niebezpieczna w stosowaniu.

W obecnych czasach niektóre modele kijów trekkingowych wyposażane są w tzw. Antishock. Jest to system, który umożliwia dodatkowe pochłanianie energii, jaka przenoszona jest na sprzęt podczas marszu. Podczas wielogodzinnego marszu w trudnym i skalistym terenie ma to bardzo duży plus.

Zastosowanie takiego systemu w przypadku kijów do Nordic Walking nie ma swojego uzasadnienia. Kije, które wykonane są w włókien węglowych są wystarczająco elastyczne i sprężyste, aby komfort marszu był utrzymany na wysokim poziomie. Dodatkowo w technice Nordic Walking z 1997 roku mamy do czynienia z fazą odepchnięcia się od podłoża, co wyklucza użycie w takim przypadku sprężyny, która miałaby niwelować siłę, z którą wykonuje się ten ruch.

Podsumowując różnice obu typów kijów możemy dostrzec w:

Budowie rękojeści kijów;

Sposobie łączenia ręki i kija;

Budowie wewnętrznej (występowanie tzw. systemu Antishock).

Wszystkie inne cechy takie jak regulacja wysokości w przypadku kijów regulowanych i budowa grotu wraz z talerzykiem są podobne i mogą występować w obu rodzajach tak samo, jak również materiały z których taki sprzęt jest wykonany. Oczywiście z wyłączeniem takich kijów, które są przedmiotem – nazwijmy to – marketingowego oszustwa w sklepach niespecjalistycznych i na takie zakupy należy zwracać szczególną uwagę.

Wracając do prawidłowego używania oryginalnych kijów do Nordic Walking należy pamiętać o tym, aby:

1. Właściwie dobrać odpowiednią długość kijów;

2. Odpowiednio zakładać rękawiczki (by nie tamować dopływu krwi);

3. Odpowiednio używać tzw. bucików;

4. Nie prowadzić kijów zbyt szeroko;

5. Nie stawiać kijów daleko przed sobą;

6. Nie prowadzić kijów z wyprostowanymi łokciami;

7. Nie prostować na siłę rąk za linią bioder;

8. Nie otwierać na siłę rąk za linią bioder;

9. Ustawiać kije zawsze pod odpowiednim kątem;

10. Prowadzić kije równolegle;

11. Utrzymywać technikę naprzemienną;

12. Dbać o czystość własnego sprzętu.

Pamiętajmy, sprzęt jaki używamy do uprawiania dyscypliny o nazwie Nordic Walking to przybory, dzięki którym można osiągnąć niebywałe efekty zdrowotne i mentalne.
Dlatego tak ważna jest właściwa edukacja w tym kierunku.

Budniki - stara osada górnicza

2011-07-24T00:57:00.000-07:00

Bardzo ciekawe i tajemnicze miejsce. Na pozór w dzisiejszych czasach niewiele tam widać a jednak bardzo dawno temu znajdowało się tam kilkanaście domostw.

To niewielka polana wśród drzew w dolinie potoku Malina. Położona na północnym stoku Kowarskiego Grzbietu i zachodnim stoku Wołowej Góry. Teren ten jest zawsze bardzo słabo nasłoneczniony. W porze zimy słońca nie widać tam wcale przez blisko 17 tygodni. Niegdyś mieszkający tam ludzie kultywowali święto smutnego żegnania słońca i radosnego powitania na wiosnę.

W Budnikach można podziwiać bogatą szatę roślinną, co związane jest zapewne z długo utrzymującą się tam pokrywą śnieżną i dużą wilgotnością. Osada leży na wysokości 900 – 936 m n.p.m.

Z całą pewnością mieszkanie w tym miejscu musiało być wyjątkowo trudne. Natomiast nietypowe położenie sprawiało, że ludność chroniła się w Budnikach przed represjami.

Do dnia dzisiejszego pozostały tylko ruiny po dawnych budynkach.

W latach pięćdziesiątych poszukiwano tam rudy uranu. Na pewno znajduje się tam jedna sztolnia, która jest częściowo zalana wodą. Dla poszukiwaczy przygód i mocnych wrażeń miejsce te wydaje się być idealne.

Okolice sztolni kryją zapewne jeszcze wiele ciekawych rzeczy. Można znaleźć tam min. stare narzędzia wydobywcze a szukając w pobliżu ruin domostw natknąć się można na porcelanę, kryształowe kieliszki i łuski po nabojach karabinu Mauser.

Burza

2011-07-19T21:34:00.000-07:00

Wszyscy, którzy uprawiają jakąkolwiek dyscyplinę rekreacji, której bazą jest ruch na świeżym powietrzu dobrze wiedzą, że nie tylko należy robić to w sposób dobry dla naszego zdrowia, lecz również w sposób bezpieczny. Są na ziemi zjawiska, które mogą nam zagrażać. Należą do nich takie przypadki, na które osoba uprawiająca sport niestety nie ma wpływu. To zagrożenia obiektywne. Zjawiska przyrody zagrażające uprawianiu sportu można starać się przewidzieć lub uniknąć bezpośredniego spotkania face to face np. z burzą. Planując wyjście w góry, do lasu lub na otwartą przestrzeń, radzę zasugerować się prognozą pogody na najbliższe godziny lub dni.

Jednak jeśli idąc w terenie burza nas już zaskoczy to należy przestrzegać kilku podstawowych zasad:

przeczekaj burzę w pozycji kucznej
odłóż na bezpieczną odległość wszelkie przedmioty wykonane z metalu
wyłącz telefon komórkowy (aby uniknąć jego awarii)
jeśli jesteś w grupie – ludzie powinny się rozproszyć
unikaj cieków lub zbiorników wodnych
unikaj drzew jako schronienia

Powyższe zasady powinny pomóc, jednak najważniejsze to starać się unikać takiego spotkania. Lepiej jest przecież iść w dobrych warunkach atmosferycznych. Wtedy też taka wyprawa może być bardziej efektywna i przynieść może o wiele lepsze wrażenia.

Pierwsza ścieżka Nordic Walking w Karkonoskim Parku Narodowym

2011-07-08T13:47:00.000-07:00

W Karkonoszach powstała pierwsza z trzech projektowanych tras do uprawiania Nordic Walking. Ścieżka familijna o niskim poziomie trudności (różnica wzniesień 100 m) ma długość 4,7 km i zlokalizowana jest w Jagniątkowie niedaleko Jeleniej Góry.

W roku 2010 planowane jest wytyczenie także trasy średniej długości 7 km o różnicy wzniesień 120 m i trasy trudnej, której długość ma wynosić 7,5 km a różnica wzniesień 250 m.
Lokalizacja tras to wspaniały teren Karkonoskiego Parku Narodowego i jego otuliny.
Pierwsza ścieżka zaprojektowana jest w formie pętli ze wspólnym miejscem startu i mety i dostosowana jest do uprawiania Nordic Walking gdzie szacowany czas treningu wynosi około 1 godziny. Poziom trudności dostosowany dla różnych grup wiekowych i osób o zróżnicowanej wydolności.
Ponadto przemyślano połączenie trasy familijnej ze ścieżką dydaktyczną jako jedno z zadań projektu unijnego o nazwie „Kompleksowa ochrona ekosystemów leśnych w Karkonoskim Parku Narodowym”. Ma to na celu dostosowanie trasy dla różnych form aktywnego rodzinnego wypoczynku.

Jaskinie Karkonoszy

2011-07-08T12:02:00.000-07:00

W Karkonoszach znajduje się wiele wykutych w XIX wieku przez człowieka jaskiń będących tak naprawdę sztolniami górniczymi. Wśród nich znalazł się jednak jeden długi, naturalny tunel o długości około 20 metrów, zwany Dziurawym Kamieniem - należący do grupy Zbójeckich Skał na zboczu Zamku Chojnik. Podobnie też wygląda inny, znacznie krótszy tunel znajdujący się w grupie skalnej zwanej Kociołkami. Jednak w porównaniu z Dziurawym Kamieniem, ta jaskinia jest praktycznie nieznana. Nie umieszczono jej na mapie Karkonoszy ani w żadnych przewodnikach turystycznych, stąd to miejsce jest owiane tajemnicą. Nawet w przedwojennych mapach Karkonoszy jaskini nie było zaznaczonej. Jaskinia jest długa na 10 metrów, wysoka ok. 1,5 metra i znajduje się na wysokości 660 m n.p.m. u podnóża Kociołków. Tunel jest dość wąski, a w połowie długości jego wysokość jeszcze się obniża, co oczywiście utrudnia poruszanie się. Ciekawe jest jednak wejście do tunelu, ponieważ jest obudowane kamiennym murkiem z granitu i łatwo przy tym zlokalizować poszukiwaną jaskinię. Aby dotrzeć do tego tajemniczego miejsca trzeba najpierw dojechać do Michałowic i stamtąd kierować się na ścieżkę prowadzącą do Złotego Widoku. Przed Kociołkami ścieżka rozdwaja się i tutaj trzeba skręcić w prawo, a po przejściu kilkunastu metrów wchodzi się już na grzbiet Drewniaka. Tu należy zejść ze ścieżki kierując się w lewo i okrążyć grupę skałek od strony zachodniej. Po przebyciu ok. 20 metrów dochodzimy do celu będącym poszukiwaną jaskinią. Wspomniany wcześniej grzbiet Drewniaka rozpoczyna się niedaleko głównego przystanku w Michałowicach i prowadzi oznakowaną żółtymi trójkątami ścieżką do ciekawych skałek i Złotego Widoku (omijając jaskinię). Warto jednak przejść dwoma ścieżkami aby odkryć niezwykłe i atrakcyjne miejsca Karkonoszy.

Gustaw Heinrich - prawda i mity

2011-07-08T10:33:00.000-07:00

Odnalezienie szybów Gustaw i Heinrich w okolicy Białego Jaru było podejmowane co najmniej kilkukrotnie. Jak dotąd nie udało się oficjalnie potwierdzić tego, że wciąż mogą być one dostępne. O dostępności tych miejsc warto byłoby napisać nieco więcej. Teren, w którym miałby by one występować jest wyjątkowo niekorzystny co w ogromnym stopniu przyczynia się do ciągłego braku informacji na temat ich położenia.

Biały Jar to miejsce magiczne i tajemnicze. To właśnie ta wyjątkowa niewiedza na temat istnienia wyrobisk i szybów po XIX wiecznych kopalniach srebra i ołowiu powoduje niedosyt, który niejednemu poszukiwaczowi spędza sen z powiek. O sztolniach w tym rejonie krążą różne informacje. Jedną z nich jest fakt, że z jednym z wspomnianych szybów połączona była 60 metrowa sztolnia a wewnątrz znajdowały się chodniki, które odchodziły w różnych kierunkach. Takie rozwiązanie świetnie nadawałoby się na skrytkę poniemieckich skarbów.

Podobno cały jar został spenetrowany metr po metrze – nawet przy użyciu georadaru. Badania te nic nie wykazały a nawet zanegowały fakt istnienia jakichkolwiek wolnych przestrzeni pod ziemią.

Na ile poziom poszukiwań w rejonie Białego Jaru jest prawdą tego nie wiadomo. Na pewno teren jest niezwykle trudny. To co natura potrafiła zatuszować przez szereg lat może być niezwykle trudne do odnalezienia. Jeśli zaś teren został spreparowany przez człowieka celem kamuflowania tego co można było tam ukryć sprawa wydaje się oczywista.

Gorzej jest znaleźć coś co zostało zatajone przez naturę w toku naturalnego procesu niż to co zostało specjalnie zakamuflowane przez człowieka w celu dalszego korzystania.

Być może w roku 1968, kiedy Jar w całości był dostępny dla turystów właśnie szukano takiej skrytki. Doszło wtedy do tragicznego w skutkach wydarzenia. W lawinie śnieżnej, jaka wówczas zeszła, zginęło 19 osób należących do dwóch grup młodzieżowych. Grupy te wyruszyły rano ze schroniska SZMP „ORLINEK” w Karpaczu do Białego Jaru, oficjalnie w celach turystycznych, ale w rzeczywistości „młodzieżowcy” prawdopodobnie poszukiwali „Gustawa” i „Heinricha”. Wśród ofiar lawiny było 13 lub 14 Rosjan, 4 obywateli NRD oraz jeden lub 2 obywateli PRL.

Do spenetrowania wciąż pozostaje teren, który niesie za sobą tajemnicę. Bo przecież nie może nie istnieć coś o czym się pisze. To nie jest legenda tylko fakt. Przecież na tych terenach od wieków poszukiwano drogocennych kruszców. Tworzono wyrobiska i sztolnie.

Wiara w istnienie Gustawa i Heinricha połączona z determinacją poszukiwaczy doprowadzą do odkrycia tego miejsca i rozwiązania tej zagadki.

Poradnik turysty - mapa i kompas

2011-07-07T10:38:00.000-07:00

Podczas każdego wyjścia w teren górski mogą zdarzyć się sytuacje, na które niestety nie mamy bezpośredniego wpływu.
Może zaskoczyć nas mgła, śnieżyca lub po prostu chwilowa dezorientacja wywołana przez różne czynniki.
Prowadząc aktywność rekreacyjną w miejscach nam znanych sprawa orientacji w terenie wydaje się oczywista i prosta. Przeciwnie dzieje się jednak w przypadku wyjazdu w miejsca niedostępne lub z ograniczonym oznakowaniem szlaków.
Nieodłącznymi elementami wyposażenia powinny być mapa i kompas. Do przydatności takiego sprzętu w sytuacjach awaryjnych chyba nie należy nikogo przekonywać.
Najważniejszą umiejętnością w zastosowaniu mapy jest właściwe jej zorientowanie i odniesienie się do tego co ona pokazuje.
Każda mapa zawiera legendę, skalę, poziomice, punkty wysokościowe i siatki współrzędnych, których poprawne odczytanie gwarantuje sukces odnalezienia się w terenie.

Jeśli w terenie panuje dobra widoczność zorientowanie mapy nie powinno przysporzyć żadnego kłopotu. Sytuacja zmienia się, kiedy panują skrajnie trudne warunki ze słabą widocznością (mgła, śnieżyca). Wtedy do właściwego ułożenia mapy w stosunku do terenu potrzebny nam będzie kompas.
Przykładając krawędź kompasu do krawędzi mapy przy zachowaniu orientacji północ – południe rozpoczynamy orientowanie w terenie.

W tym celu należy poprawić wskazanie kompasu o różnicę zboczenia magnetycznego (deklinacji magnetycznej). W naszej szerokości geograficznej np. dla miasta Wrocławia deklinacja wynosi 3,5 stopnia na wschód. Czyli tarczę kompasu obracamy o 3,5 stopnia na zachód (w lewo).
Następnie obracamy mapę z kompasem w taki sposób, aby igła zaczęła wskazywać nam północ (oznaczenie N lub 0).
Teraz wszystkie kierunki na mapie są zgodne z kierunkami w terenie czyli np. jeśli narysujesz linię łączącą Twoją pozycję z jakimś obiektem na mapie to na jej przedłużeniu będzie znajdować się ten obiekt w terenie.
Trzymając się wszystkich podanych zasad można bez problemu w przypadku niekorzystnych warunków pogodowych odnaleźć właściwą drogę.

Poradnik turysty - wstęp

2011-07-06T12:18:00.000-07:00

Wskazówki, które mogą pomóc w sytuacjach awaryjnych dla osób wybierających się w góry.

Jeśli planujesz dłuższą trasę to staraj się podejmować ją zawsze w grupie. Razem łatwiej poradzić sobie w najróżniejszych sytuacjach, które mogą spotkać Cię na szlaku.

Przed wyjściem do Parku na szlak zostaw wiadomość w miejscu zakwaterowania, która informuje o wyborze trasy i orientacyjnym czasie powrotu.

Jeśli jest zima to zapoznaj się o panującym zagrożeniu lawinowym i stanie pokrywy śnieżnej.

Zapoznaj się z komunikatem meteorologicznym.

Śledź stan pogody na trasie - pogoda w górach nawet latem może zmienić się bardzo szybko.

W przypadku pogorszenia się pogody stosuj ubiór, który uchroni Cię przed deszczem i zimnem.

Nie zbaczaj z wyznaczonych szlaków Karkonoskiego Parku.

W przypadku zabłądzenia spróbuj wrócić w doliny używając mapy, kompasu lub GPS.

W razie wypadku wołaj o pomoc jakimkolwiek sygnałem akustycznym, świetlnym lub zadzwoń do GOPR

Wypadek zgłoś w najbliższym punkcie ratowników górskich.

Przydatne rzeczy, które zawsze warto zabrać na wycieczkę w góry:

- Odpowiedni ubiór, który uchroni Cię w razie pogorszenia warunków.
- Odpowiednie obuwie.
- Odpowiedni sprzęt turystyczny - mapa, latarka, kompas, GPS.
- Pożywienie w zapasie, które pomoże w sytuacjach awaryjnych.
- Apteczka, która może uratować w razie nieoczekiwanych zdarzeń

Śnieżne Kotły - Schneegruben

2011-07-05T11:14:00.000-07:00

Zachęcamy wszystkich pasjonatów górskich wędrówek do zdobycia miejsca wyjątkowego w Karkonoszach - Śnieżnych Kotłów. Te niezwykłe pod względem geologicznym kotły polodowcowe znajdują się w zachodniej części Karkonoszy, między Wielkim Szyszakiem a Łabskim Szczytem. Dopiero bezpośrednie zetknięcie ze skałami o wysokości dochodzącej do 200 metrów, odzwierciedla ich wielkość, wyższość nad nami i naturalne piękno. Na dnie Kotłów znajdują się niewielkie Śnieżne Stawki (jeziorka polodowcowe), które dodatkowo uatrakcyjniają te miejsce. Warto tutaj zrobić sobie dłuższą przerwę, by móc podziwiać roztaczający się wokół krajobraz Karkonoszy.

Ciekawostką jest też to, że Śnieżne Kotły są jedynym miejscem w całych Karkonoszach, gdzie najdłużej utrzymuje się śnieg. Nawet wiosną można podziwiać tutaj ostatnie połacie śniegu zalegające w żlebie Małego Kotła. Nie bez powodu Karkonoskie Kotły są przykładem alpejskiego krajobrazu. Zimą można uprawiać tam wspinaczkę lodową i skialpinizm.
Czasami na Kotły spotyka się określenie Polska Patagonia. Wysokie ściany skalne zupełnie oklejone szadzią wyglądają majestatycznie i jakby w oderwaniu od rzeczywistości trudno wyobrazić sobie tam wspinaczkę. Choć wspinaczka jest tam bardzo wymagająca i zajmująca wiele godzin, to umożliwia wspaniały trening mentalny i kondycyjny.

Patrząc na krajobraz znad krawędzi Kotów można podziwiać panoramę Karkonoszy i Gór Izerskich. Tutaj też znajduje się przekaźnikowa stacja radiowo-telewizyjna, która dawniej pełniła rolę schroniska. Ponadto tuż obok można dostrzec interesującą grupę skalną zwaną Czarcią Amboną.

W roku 1933 Śnieżne Kotły zostały zakwalifikowane do rezerwatu przyrody, a powstanie Karkonoskiego Parku Narodowego objęło je ścisłą ochroną. Będąc w Karkonoszach trzeba koniecznie odwiedzić „Kociołki”, bo naprawdę warto.

KPN - górskie ogrody from KarkonoszePlay on Vimeo.

Sowia Dolina - Sowia Przełęcz

2011-07-04T21:48:00.000-07:00

Wybierając szlak nad Karpaczem warto zasugerować się sprawdzonymi informacjami. Taki właśnie jest nasz blog. Cały czas staramy się wybierać takie miejsca w Karkonoszach, które będą budzić pozytywne wrażenia i zachęcać do odkrywania nawet najskrytszych zagadek.

Skoro mowa o zagadkach to zachęcamy, aby Wasz wybór padł na Sowią Dolinę.

Porośnięta lasem, o stromych zboczach jest jednym z ciekawszych miejsc pod względem geologicznym w tych starych górach. Można znaleźć tutaj liczne ślady po dawnych poszukiwaczach złota i drogocennych kamieni. Chociaż teraz miejsca te są już ledwo widoczne i zatarte przez czas, to dla wytrawnych poszukiwaczy znalezienie w Sowiej Dolinie starych sztolni nie powinno przysporzyć kłopotu.

Powiemy tylko tyle, że jedna z nich znajduje się naprawdę bardzo blisko szlaku.

To nie wszystko w tej dolinie, ponieważ potwierdzone jest istnienie tam aż trzech sztolni, z których jedna – najdłuższa prowadzi bardzo długim chodnikiem w głąb masywu Śnieżki. W licznych skałkach i strumieniach można jeszcze znaleźć minerały o znacznych wielkościach.

Polecamy każdemu Sowią Dolinę i czarny szlak prowadzący z Karpacza na Sowią Przełęcz

Zapraszamy

Sztolnie pod Śnieżką

2011-07-04T11:02:00.000-07:00

Sztonie pod Śnieżką zostały otwarte dla zwiedzających w tym roku, w lipcu i sierpniu 2011, choć ich powstanie sięga średniowiecza. Wiadomo już, że do lat 60-tych ubiegłego wieku wydobywano w nich złoża arsenu. W sztolniach pod najwyższą górą Karkonoszy odkryto korytarze liczące około cztery kilometry na kilku poziomach. Do zwiedzania udostępniono obecnie dwie trasy, a wejście do zabytkowej kopalni znajduje się na wysokości ponad 1000 m.n.p.m., przy dawnym schronisku Kovárna (kuźnia), przy szlaku prowadzącym do schroniska Slezská Bouda. Sztolnie można zwiedzać wyłącznie z przewodnikiem, w grupach kilkuosobowych. Pierwsza trasa zajmuje około 250 metrów i tutaj praktycznie każdy jest w stanie przejść nią bez przeszkód. Trasa druga jest bardziej wymagająca choćby ze względu na jej długość (czas przejścia 3 h) i głębokość (50 m). Te niezwykle wysoko umiejscowione kopalnie kryją w sobie jeszcze wiele tajemnic, ale o niektórych z nich można się dowiedzieć od przewodników oprowadzających turystów po zakątkach Karkonoskich Gór.
Więcej szczegółowych informacji nt. sztolni pod Śnieżką znajduje się na stronie www.veselyvylet.cz

Sztolnie Kowary

2011-07-04T10:03:00.000-07:00

Na terenie Karkonoszy znajdują się nieczynne już dzisiaj kopalnie rudy uranu, czyli sztolnie. Powstały one na skutek drążenia w skale wąskich korytarzy prowadzących w głąb góry do złóż cennego kruszca.

Niektóre z dawnych sztolni zostały udostępnione do zwiedzania, inne są nadal zapomniane, opuszczone i ukryte wysoko w górach. Jedna z najbardziej znanych i popularnych sztolni w rejonie Karkonoszy mieści się w Kowarach i została oddana do zwiedzania w kwietniu 2000 roku. Ta podziemna i niezwykle tajemnicza trasa liczy około 1200 metrów. Dzisiaj sztolnia jest całkowicie bezpieczna od promieniowania uranu, dlatego zachęcamy do zwiedzania podziemnych tras turystycznych wraz z przewodnikami, którzy przy okazji opowiedzą pełną tajemnic i zagadek historię tego miejsca.

Skały Karkonoszy - Słonecznik

2011-07-03T21:56:00.000-07:00

50°45'35.14"N szerokości północnej i 15°40'59.86"E szerokości wschodniej to właśnie tam znajduje się jedna ze skałek, której historia owiana została już niejedną legendą – to Słonecznik (z niem. Mittagstein).

Kiedy zerkniemy od wschodu na północny filar skały, to uda nam się dostrzec przypominającą wykutą w skale ludzką postać.

Nazwę Słonecznik możemy zawdzięczać mieszkańcom Podgórzyna, Przesieki oraz Borowic, ponieważ kiedy widzieli słońce nad skałą byli pewni, że wskazuje dokładnie południe – stąd niemiecka nazwa Mittagstein (Kamień południa).

Cały masyw Słonecznika położony jest na wysokości 1423 m n.p.m. i jest chyba najbardziej widoczną skałą w Karkonoszach, którą można dostrzec prawie z całej Kotliny Jeleniogórskiej. Kształt skały przypominający postać człowieka był okazją do powstania wielu legend. Według jednej z nich jest to diabeł, który chcąc pokrzyżować szyki Liczyrzepie postanowił zasypać głazami Wielki Staw, aby zatopić przy tym Kotlinę Jeleniogórską. Tak się zaangażował w swych niecnych poczynaniach, iż przegapił wschód słońca i kiedy dzwoniono na Anioł Pański skamieniał. Nazywano go później "Diabelskim Kamieniem".

Dawniej w jednej z legend lokalizowano w skale siedzibę Ducha Gór – Liczyrzepy nazywając skałę "Gniazdem Ducha Gór".

Polecamy wejść na szczyt skałki, z której roztacza się przepiękna panorama Karkonoszy i Kotliny Jeleniogórskiej.

Skały Karkonoszy - Kotki

2011-07-03T21:52:00.000-07:00

Jednoznacznie trudno określić dlaczego akurat taką nazwę nosi kolejna prezentowana przez nas grupa skalna. W wyglądzie tych skał doszukać się można anioła, twarzy wędrowca lub też zarys samego ducha gór – Karkonosza

Karkonosz – Liczyrzepa (Duch Gór, Karkonosz, Rzepiór, Rzepolicz, niem. Rübezahl, czes. Krakonoš, Krkonoš) − postać fantastyczna, bohater licznych legend związany z obszarem Karkonoszy.

(…) Opowieści o Duchu Gór wciąż jednak były popularne. Początkowo był przedstawiany jako zły duch lub demon. Pierwsze znane przedstawienie graficzne postaci Liczyrzepy pochodzi z mapy Śląska autorstwa śląskiego kartografa Martina Helwiga z 1561 roku. Jest to niezwykły stwór, przypominający nieco jelenia stojącego na tylnych nogach, a nieco może nawet gryfa. Posiada rosochate rogi i diabelski ogon, koźle kopyta, w łapach trzyma wysoki, pionowo stojący kij. Ukazany jest z profilu, z paszczą zwróconą w prawą stronę. Ten wizerunek Ducha Gór jest dziś mało znany, choć powoli powraca i uważniejsi turyści pewnie zwracają na ten motyw uwagę (choćby na biletach do Muzeum Karkonoskiego w Jeleniej Górze) (…)

Bez wątpienia są to malowniczo położone bloki skalne o wysokości do 10 metrów z wyraźnie widocznymi kociołkami wietrzeniowymi, powstałymi w wyniku działania czynników zewnętrznych.

Ciekawostką jest niewielka grota skalna po wschodniej stronie skał oraz ślady bardzo dawnej działalności kamieniarzy, co można zobaczyć nieopodal Kotków na pobliskiej Polanie.

Skały Karkonoszy - Pielgrzymy

2011-07-03T08:26:00.000-07:00

Pielgrzymy – formacja skał granitowych o wysokości dochodzącej do 25 m, zlokalizowana w Karkonoszach. Pielgrzymy położone są we wschodniej części Śląskiego Grzbietu, na jego północno-wschodnim zboczu, na wysokości 1204 m n.p.m., na południe od Borowic.

Składają się z trzech potężnych grup skalnych, oraz kilku mniejszych i wielu pojedynczych bloków. Występują tu liczne spękania biegnące w trzech kierunkach (cios granitowy), kociołki wietrzeniowe, formy wietrzenia materacowego i inne zjawiska geologiczne i geomorfologiczne.

Do Pielgrzymów można dojść od strony Świątyni Wang w Karpaczu przez Polanę (około 60 min). Od strony Przełęczy Karkonoskiej zielonym szlakiem przez Kocioł Smogorni (około 70 min) lub od strony Słonecznika żółtym szlakiem (około 20 minut).

źródło: Wikipedia

Kompleks tych skałek bez wątpienia uważamy za jedne z naszych ulubionych miejsc w Karkonoszach, a na dodatek szalenie fotogenicznych. Żeby móc podziwiać ich urok warto pokonać około 400 metrów przewyższenia – licząc od Świątyni Wang. Każdy kto odwiedzi ten zakątek będzie mógł poczuć niezmierzoną energię tego miejsca. Podziwiać wspaniałe kształty i krajobraz ze Śnieżką w tle, który jest na tyle niepowtarzalny i bogaty, że wykorzystywany był jako motyw w wielu publikacjach.

Oto interaktywna mapa z zaznaczoną ścieżką Wang - Pielgrzymy:

Strona ruszyła

2011-07-03T02:03:00.000-07:00

Ideą strony jest możliwość odnajdywania najciekawszych atrakcji Karkonoskiego Parku Narodowego, do których z jakichś powodów ciężko trafić. Będziemy tu dzielić się wiedzą z zakresu przygotowania górskiego, możliwości spędzania wolnego czasu w górach i w mieście a także pokazywać najwspanialsze miejsca do odwiedzenia. To wszystko znajdzie się na stronie "Zjawiskowe Karkonosze". Będą tu galerie, mapy, sprawozdania z wypraw odkrywczych i masa zdjęć dzięki, którym zachęcimy Was do odwiedzania Karkonoszy pokazując ich piękno z niecodziennej strony!